Mijn #outofoffice met Rudolph Strickwold

Hij wil het beste van zichzelf geven. En om dat te kunnen blijven doen, heeft hij geleerd dat hij soms letterlijk afstand moet nemen. "Ik ontspan écht als ik helemaal weg ben uit mijn eigen habitat."

Tekst: Anouk Keurentjes | Fotografie: Rudolph Strickwold

Rudolph reist het liefst zo vaak mogelijk. Het vliegtuig in, of dichterbij op het water of juist met de auto. Daar kan hij letterlijk afstand nemen. Niet om te ontsnappen, maar juist om zijn blikveld te verruimen. "Als ik weg ben, krijg ik die helikopterview terug. Waar staan we? Waar gingen we naartoe? Zijn we nog op de goede koers?" Afstand geeft hem die ruimte om te kunnen reflecteren. Om vanuit daar nieuwe ideeën te laten ontstaan.

Zijn favoriete bestemming? Athene. Een stad zonder de gepolijste laag die zoveel andere Europese steden hebben. Met een rijke geschiedenis en prachtige gebouwen, maar ook stoere rafelranden. Waar het eten smaakt zoals het bedoeld is en mensen trots zijn op wie ze zijn en waar ze vandaan komen. “Ze stralen een positiviteit uit die je raakt, ook als het financieel al jaren tegenzit. Ze zeggen ook niet voor niets: we have the sun. En daarmee bedoelen ze meer dan het weer. Het is een levensinstelling." Hij komt er meerdere keren per jaar. Soms met zijn partner Karl. Maar soms ook alleen.

Wie Rudolph ontmoet, ziet een man die makkelijk contact maakt. Die van nature verbinding zoekt. En toch: "Anderen kunnen zich misschien niet voorstellen dat ik ook tijd nodig heb om alleen te zijn. Juist om in verbinding te kunnen blijven met anderen."

Toen hij voor het eerst ging samenwonen met Karl, sprak hij één wens uit: hij wilde graag een kamer, voor hem alleen. Een deur die hij achter zich dicht kon trekken. Deze kamer werd gekscherend de Rudi Room genoemd. Inmiddels zijn ze drie keer verhuisd, maar die ene kamer bleef altijd. "Het grappige is: ik heb hem nooit echt nodig gehad. Karl zit er zelfs vaker dan ik," zegt hij lachend. "Maar het feit dat hij er is, is voor mij genoeg."

Tijd alleen brengt hem relativering, besef. De ruimte om te zien wie er aandacht nodig heeft. "Ineens komen mensen in gedachten voorbij die ik al een tijdje niet heb gesproken. Dan bel ik ze, stuur een kaartje, ga spontaan langs." Hij noemt het zelf: even uit die rijdende trein stappen. Zodat je daarna weer voluit aanwezig kunt zijn.

Rudolph leerde vroeg zich niet te hechten aan één plek en te vertrouwen op zijn eigen intuïtie. Hij verloor zijn moeder op jonge leeftijd en belandde door omstandigheden op zijn dertiende in een liefdevol pleeggezin. "Ik leerde al jong mijn eigen boontjes te doppen, maar ook het geluk te vinden in kleine dingen. Het maakte me bewuster van wat er wel is, en dat dat geen vanzelfsprekendheid is."

Toch duurde het nog jaren voordat hij volledig naar die waarde kon gaan leven. Hij werkte jarenlang in de corporate wereld, waar alles draaide om presteren, groeien en scoren. Rond zijn veertigste begon dit te wringen. "Ik leefde wel. Maar nog niet ten volle." Op dat moment zat Hulphond Nederland in een moeilijke financiële situatie en had zelf hulp nodig. Dat was het moment dat Rudolph het roer omgooide. Zonder verstand van honden, zonder kennis over het leiden van een stichting. Maar met het vermogen om zijn hart te volgen, stapte hij in. "Vanaf dag één voelde het niet als werk." Vijftien jaar later is dat gevoel er nog steeds.

Als Rudolph zou moeten samenvatten wat hij belangrijk vindt, komt hij al snel uit op zijn drie D's: deel uit, durf anders te zijn, doe waar je van houdt. Woorden die hij al jaren met zich meedraagt, en die pas echt betekenis kregen toen hij ze ging leven.

Elke dag opnieuw wordt hij daarin bevestigd door de mensen die Hulphond Nederland helpt. Mensen met een progressieve spierziekte die weten dat de klok tikt. Veteranen met een trauma. Kinderen die hulp nodig hebben. Ze hebben veel meegemaakt en toch klagen ze zelden. "Ze zijn betrokken, dankbaar. Dat leert je relativeren. Blij zijn met wat er nú is." Het zijn de mensen die hem elke dag herinneren aan wat hij zelf al vroeg leerde: dat geluk zit in wat er is, niet in wat nog moet komen.

Of hij nu in dat vliegtuig zit naar Athene of de deur van zijn Rudi Room achter zich dichttrekt, het effect is hetzelfde. Afstand nemen om dichterbij te komen. Bij zijn werk, bij de mensen om hem heen, bij zichzelf.